Naslovna Foto dana MOSKOVSKI POVRATAK U BUDUĆNOST

MOSKOVSKI POVRATAK U BUDUĆNOST

167

Zanimljivo zapažanje u današnje vrijeme kada je sport postao biznis uveliko. Daleko od toga da subjekti navedenih informacija nemaju više nego dobra primanja, ali doza lojalnosti i zalaganja za jedan “posao” kroz ovoliko godina samo su za divljenje.

Naime, glavni akteri ovog članka su ruski tornjevi i poslednja linija odbrane u fudbalskom kontekstu. Kada se malo vratimo u prošlost, tačnije 10. mart, 2005. godine, tadašnje takmičenje pod nazivom Kup Uefa, meč Partizan – CSKA u Beogradu. Sama po sebi utakmica i prisjećanje možda osim “bratskog” susreta dva istorijska kluba, nema nista specifično. Prvi meč završen je rezultatom 1:1, golovima Ivana Tomića za Partizan i Aldonjina za tim iz Moskve. Čak ni uzvrat, u kome ekipa Wagnera Lava odnosi trijumf rezultatom 2:0, upravo golovima Wagnera i Karvalja koji su kumovali ispadanju crno-belih nije ono najbitnije u ovoj priči.

Jedan od tadašnjih duela koji su na terenu vodili Partizan i CSKA. Foto: PFC-CSKA.com

Ako malo pomnije ispratimo sastave u kojima su nastupili, za oko će nam zapasti par zasigurno dobro poznatih imena, Wagner Lav, Igor Akinfejev, Aleksej i Vasilij Berezucki, kapiten Sergej Ignaševič, balkanci Ivica Olić, Elvir Rahimić, tada klinac Miloš Krasić, kao i kasnije igrač Čelsija Juri Žirkov.

Danas, skoro 13 nepunih godina, nakon tog dvomeča beogradskog Partizana i predstavnika Crvene armije, nakon što je obavljen žreb u Nionu, u kojem se saznalo da će protivnik Crvenoj zvezdi u šesnaestini finala biti upravo CSKA povućemo par paralela.

Ako se nešto nepredviđeno ne desi, sastavi koji će istrčati na VEB Arenu i stadion “Rajko Mitić”, u odnosu na gore navedeni roster 2005. godine imaće, ne jednu, niti dve ili tri zajedničke tačke. Četiri imena će se poklopiti kao što Horejšio Kejn u CSI Majamiju pomoću poklapanja otisaka prstiju pronađe ubice. Četiri ruska defanzivna tornja, koji su preživjeli oluje protiv najboljih svjetskih napadača, vjetrove u vidu povreda i mnogo godina priprema u hladnoj ruskoj zimi o kojoj ne treba trošiti puno riječi, dva istorijska imena kao što su Napoleon i Hitler najbolje znaju šta je minus u Rusiji.

Odita u pokušaju da matira mladog Akinfejeva. Foto: Koca Sulejmanović

Krenućemo od najmlađeg, a svako predstavljanje ekipe pred uvod u meč prvo na video ekranu prikaže golmana, te ga “prevuče” do vizuelno nacrtanog gola, Igor Vladimirovič Akinfejev. Protiv Partizana, tada dijete sa 19 godina na golu CSKA, tražila se šansa u njegovom kiksu, srećom po tim iz Moskve nije se desio. Upravo te 2005. godine ruski tim osvojio je takmičenje koje danas nosi ime Liga Evrope. Od tada pa do danas, cijelu karijeru proveo je u CSKA, sakupio preko 500 nastupa za klub, preko 100 nastupa za rusku reprezentaciju, osvojio šest titula Rusije, šest kupova, kao i gore navedeni Kup Uefa. Danas ima tu čast da je kapiten i kluba i reprezentacije. Član je “Lav Jašin” kluba, kao i ubjedljivo prvi na listi golmana s brojem utakmica bez primljenog pogotka u ruskom fudbalu.

Čast da nosi kapitensku traku države koju predstavlja na reprezentativnom planu omogućio mu je kolega Vasilij Berezucki. Čovjek koji je profesionalnu karijeru započeo sa 17 godina, odigrao tridesetak mečeva za Torpedo, da bi nakon dve sezone njegov potencijal prepoznao ruski velikan i doveo ga u svoje redove čiji je član i danas, sa svojih 35 godina. Ako za Akinfejeva čude brojke od 500+ zvaničnih nastupa za klub, kao i 100+ klub reprezentacije, Vasilij je još jedan u nizu koji itekako ispunjava statističke kolone po tom parametru.

Foto: Uefa.com

Imati brata blizanca, skoro cijelu karijeru provesti s njim u defanzivnom paru, sa izuzetnim uspjesima kluba za koji nastupaju pravo je blago. Prvo za tu braću jer su spremni “ginuti” na terenu jedan za drugog, a po privatnim parametrima svi znamo kakvi su zaštitnički odnosi rođene braće. Nisam upoznat sa činjenicom koji je stariji, ali Aleksej Berezucki nije ništa manje opasan od brata Vasilija. Baš kao i brat prvu profesionalnu sezonu proveo je u Torpedu, otišao na godinu dana u Černomorec, a zatim je obukao dres Crvene armije koji je zadužen i dalje. Da bi stigao od magične brojke od 500 nastupa, fali mu nekih desetak utakmica, ali nesumnjivo će ispuniti tu normu. Poslednjih par utakmica je povrijeđen i posmatra s tribina, ali prisustvo takvog karaktera, sigurno da znači mlađim kolegama u timu, jer definitivno imaju od koga da uče.

Dogovor Alekseja i Vasilija kako sačuvati protivničke napadače. Foto: Red Army

Kao najstariji u ovom mini predstavljanju, Sergej Ignaševič. Još jedan ruski gorostas, koji sa svojih 38 godina komanduje odbranom moskovskog velikana. Po pitanju ruskih fudbalera koji su na njegovoj poziciji, više puta je istaknut kao najbolji tehničar i neko ko može s loptom puno više od prikazanog na televiziji tokom prenosa, ali iskustvo zna razlučiti kada je stvar ozbiljna, a kada na treningu treba omladincima pokazati “ko je tata”. Po pitanju nastupa i trofeja, “šije” gore navedene kolege i to za koju nijansu. Igrač je sa najviše nastupa za rusku reprezentaciju, cijelih 120. Nastupi za CSKA došli su tek nakon dve sezone u moskovskoj Lokomotivi, s kojom je osvojio trofej ruskog šampionata, a dres CSKA s brojem 4 zadužio je 2004. godine. Šta reći  za čovjeka koji u klupskom fudbalu ima odigranih oko 700 zvaničnih utakmica, a predvodi reprezentaciju po broju nastupa, i to na vrhunskom nivou.

Ruski gorostas u dres nacionalnog tima. Foto : Zimbio.com

Mečevi CSKA i Zvezde biće odigrani u februaru 2018. godine, a ova imena čućemo u predstavljanju timova dok Aca Stojanović bude pravio uvod u vidu monologa za utakmicu. Neko ko je zasigurno najviše profitirao od ruskih tornjeva, osim samog kluba jesu igrači koji su prošli pripreme, utakmice, putovanja i sportske izazove uz njih, slušali njihova iskustva i savjete, jer ako bi upili samo jedan mali dio “fudbalske mudrosti” znaće u kojem pravcu trebaju da idu u budućnosti.

Kao što rekoh u uvodnoj rečenici, ne treba puno sumnjati u njihova primanja, uslove, ugovore koji su ih zadržali tu gdje jesu. Broj utakmica, kapitenske trake, rezultati sa klubom i reprezentacijom, trofeji, borba, istrajnost, upornost. Ne može me niko ubjediti da neko sa svojih 35+ godina igra fudbal zbog novca, pogotovo ovakve persone. Ne može se ništa raditi bez emocije i strasti, bilo to prenošenje fudbalskih utakmica, dostavljanje novina, učenje stvari koje vas zanimaju, gledanje filmova ili na kraju krajeva odricanje i profesionalizam u današnjem sportu i životu generalno. Zbog svega navedenog, najvažnija sporedna stvar na svijetu u nekim momentima razočara, afere, bačeni novac, opijati, zabranjene supstance, žene sumnjivog morala u društvu sportista jesu negativna strana ovog “biznisa”. Za kraj ipak, završiću ovaj tekst rečenicom jednog čovjeka koji se odrekao svega za dobrobit društva, a na Vama je da prepoznate ne samo autora rečenice već i skrivenu poruku koju krije.

“Svako vidi ono što želi!”

Dejan Gajić